Futbol yarım asrı doldurdu

50 (elli)

Bundan sonra serseriliğe, anarşistliğe paydos. Gir bir işe adam gibi çalış Armando..

Maradona Maradona
Çiçek koyam ben odana
Doğum günün kutlu olsun
Kurban olam yaradana

We will rock you

soldan sağa: Brian May,Freddy Mercury,Diego Armando,Roger Taylor, John Deacon

Armando'nun en rock star olduğu yıllarda çekilmiş bir Queen hatırası. Yalnız bu fotoğraftaki en enteresan şey, Diego'nun hakkaten grubun bir elemanı gibi durması, Roger Taylor'ın da "dayı oğlu kontenjanından" karede yer almış izlenimi. O nasıl bir kottur arkadaş, pazar pazar aklım çıktı.!

Çünkü o Armando..

Bu görüntü futbolun namusudur, ve futbolun namusu hala vardır. Bu namusun beklediği ne kazanmaktır, ne de akılcılıkla açıklanabilecek bir saha üstü dengesidir. Her taraftar 'aslında' takımının varolmasını ister. Bielsa'nın Şili'sinden sonra, böylesine coşkuyla karşılanan ikinci "kaybedenenin", Maradona'nın Arjantin'i olması ne kadar da enteresan değil mi?

Babaya sorucaksın!

Kimse kusura bakmasın da, hikmetinden sual olunmaz. Şu futbol dünyasında hiçbir zaman mantığa çok da fazla kıymet vermedim. Yine de olabildiğince objektif olmaya çalışırım herkes hakkında (olabildiğince)


 İki isim hariç. Bunlardan biri de Maradona'dır. Ne derse desin, ne yaparsa yapsın, kimi oynatırsa oynatsın, gözüme inen perdenin arkasında o daima haklıdır benim için. Haklı olmasa da mutlaka makul sebepleri vardır!
Son demeçleriyle yine alışık olduğumuz üslubundan şaşmadı. Zira hem Pele, hem de Platini uzun zamandır birinin topu ağızlarına tıkaması için adeta yalvarıyorlardı. (2016 hadisesiyle zerre ilgisi yoktur) Bunu da yapabilecek tek kişi Armando'ydu, yaptı.

     Daha önce sevdiğim blog yazarlarından Borges'le, Mourinho'nun akılcı dmeçlerini tartışırken, aslında tam da bundan bahsetmiştim; Maradona'nın netliğinden. Çünkü bu netlik; kibirin, uyumsuzluğun çok ötesinde başka bir muhaliflik barındırıyor içinde. Maradona'nın konuşmaya ihtiyacı yok, hiçbir zaman olmadı. O sadece "Bi s.. gidin" teması taşıyor cümlelerinde. Bu naiflik de babaya çok yakışıyor, tıpkı takım elbisesi gibi.

 Dünya kupası mı? Benim için kupa her zaman gruplardan sonra başlar. 1990 da adamakıllı izlediğim ilk dünya kupasından beri bu değişmez. O yüzden maçları tek tek kaleme alma ihtiyacı hissetmedim. Tek söyleyebileceğim, ilk maçlar sonunda  keyif aldığım tek maç Şili-Honduras maçıydı. Takımlar üzerine konuşup yorum yapmak için çok erken. Çünkü bu maçlar en ufak bir sinyal bile vermez benim gözümde geleceğe dair. Bekleyip göreceğiz.